و چه درست می‌گوید که حکومت جدیدی آغاز شده است گرچه که سعی می‌کند آب رفته را بازیابد

این هم نوعی تحریم است. جالب است که اثر مستقیم ماجراهای ایران در مذهب اینقدر واضح است

کلمات بهتر از این نمی‌تواند وضع ما را توصیف کند. واقعا باید با زر نوشت :

هر یک نفر که می‌میرد آن‌ها به شکست نزدیک‌تر می‌شوند، ما از پیروزی دورتر.

کاش می‌فهمیدند

پی نوشت – ممنون از کسی که این وبلاگ را معرفی کرد و خودش کماکان می‌خواهد پنهان بماند

از چه بنویسم؟

از فرامرز که راحت شد و یا از کشته‌شدگان همیشه جاودان این روزها؟

از حماقت کسی که بر شاخه نشسته و بن می‌بُرد و یا از محافظه‌کاریِ آدمیانی که آخرین حلقه اتصالم با آنان در حال قطع شدن است؟

از سختی روزگارم که ساده به نظر می‌رسد و یا از خوددرگیریی که موریانه وار تمام وجودم را ذره ذره می‌خورد؟

…

بگذریم

فقط خواستم اطلاع دهم که هنوز زنده‌ام!