شايد شما، همه شما بايد کوتاه بياييد و يک بار هم که شده اين واقعيت را قبول کنيد که همه ما، همه آنها، همه شما جمهوری اسلامی‌ا(یم)(ند) (ییییییییییییییید).

رفتار گربه وقتی به فکر رسیدن به آرامش -جفت‌گیری- است، دیدنی است. گوشه گوشه خانه را می‌جوید و هر گوشه نشانی از خودش می‌گذارد. تو که می‌دانی این تلاش بی‌هوده است نگاهی به او می‌کنی و افسرده ‌می‌شوی هم برای گربه که به جای پای درخت روی لبه مبل نشان‌خودش – ادرارش- را می‌گذارد و هم برای خودت که در زندان نا‌دید‌ه‌ای نابه‌جا نشان می‌گذاری و دنبال نشان می‌گردی!

پی‌نوشت –  در خانه ما از انواع موجودات زنده فقط یک ماهی، تعدادی گیاه و دو آدم وجود دارد!

بزرگی، توانایی برای ویران کردن نیست، نشان دادن توانایی شما برای ساختن و آفریدن است.

او را می‌خواهم - یک

خسته‌ای و کم‌توان. به خودت مرخصی می‌دهی برای وب‌گردی.

در وبلاگ دوستی حرف‌های فروخورده او و دیگران را در مورد دوستان مشترک قدیمی می‌خوانی.

در خبرها، خبر فوت یکی دیگر از ایرانیان را در زندان می‌خوانی.

در کنار آن خبر دستگیری گروه گرداننده‌های سایت‌های ناجور!

در بالاترین کشیده می‌شوی به این لینک و می‌گویی بگذار یک‌بار خودم را ده سالی جوانتر فرض کنم و این موسیقی پاپ را گوش دهم.

کل این اتفاقات در چند دقیقه می‌گذرد و حیران می‌مانی از چیزیکه من اسمش را می‌گذارم  تنوع انفجار آمیز جامعه‌ایرانی!

خستگی که درنرفت افسردگی هم اضافه شد.

پی‌نوشت ـ من مسوول محتوای شعر موسیقی پاپ نیستم و جدا پیشنهاد می‌کنم آدم‌های مودب گوش ندهند.

بابا اگر به اندازه‌ای قبولش داریم که می‌خواهیم رییس‌حمهورمان شود باور کنیم که او هم عقل و تدبیر دارد که شرایط را بسنجد و می‌تواند در مورد کاندیدا شدن و نشدن خودش تصمیم بگیرد.

من از اول هم دلم با خاتمی بود و عقلم با کسی که بتواند در مقابل قلدرهای مجلس و بالاتر از مجلس بایستد و البته خاتمی برای این جنگ حیف بود.

حالا که خودش تدبیر کرد و دلم با عقلم همراه شد امیدوارم یا موسوی یا کروبی در دور دوم روبروی احمدی‌نژاد بمانند!

لیچارهایی که مادرمان به ما آموخت…

آقای خاتمی من یک نفر، شک و تردید تو را درک می‌کنم. من هم در همان حالم، جالب این‌که من هم مثل تو حداکثر سه ماه وقت دارم!