این‌جا کم کم تار عنکبوت می‌بندد!

برای زدودن موقت تارها این جمله را که در ضمن جستجو برای یافتن جملات‌قصار یافتم این‌جا می‌گذارم :

” اگر قادر نيستي خود را بالا ببري همانند سيب باش تا با افتادنت انديشه اي را بالا ببري ” . علی شریعتی

پی‌نوشت اول – از خانم مریم عذر می‌خواهم که علی‌رغم سعی‌ام هنوز نظرم را در مورد این بحث ننوشته‌ام؛ یک‌دفعه چشمم به بی‌سوادی خودم در رشته‌ای که شروع کرده‌ام باز شد و تمام وقت و ذهنم اشغال!

پی‌نوشت دوم – پاسخ کامنت‌ها در این وبلاگ دیر و زود دارد سوخت و سوز نه!

یک چیز‌هایی هست که یک وقتی رفته تو وجودت و مونده. معمولا تو سن نوجوانی و یا کودکی. گاهی حتی برای خلاص‌شدن از دستش، خودتو زخم و زیلی می‌کنی ولی فایده چندانی نداره. دوباره در یک لحظه خودشو از او گوشه موشه‌های ذهنت بیرون می‌کشه و اگه بلد نباشی باهاش چه برخوردی کنی می‌شه آیینه دقت!

نماز عید فطر برای من همین‌جوریه. خاطره بحث هرساله بین ما و پدر که ماشین ببریم یا نه؟ و طبق معمول پیروزی ما در همراه‌کردن پدر! شکایت دائمی او از پیدا نکردن جای‌پارک. سوار شدن اتوبوس با دو بلیط برای هر نفر (به خاطر مجانی بودن برگشت). تعجب هرساله از کندن درختان جلوی در اصلی مصلا برای دورزدن اتوبوس‌ها. دیدن یک حجم عظیم آدم کنارهم. آشناهایی که هرساله تو اون شلوغی بازهم همدیگر رو پیدا می‌کردیم. تواشیحی که از جایگاه پخش می‌شد و بلند‌گوهایی که معلوم بود بازهم لحظه‌آخر با سلام و صلوات راه‌افتادن. اومدن هلی‌کوپتر و اومدن هرساله آقای خامنه‌ای و شروع شدن فوری نماز. قنوت‌های تکراری و دل‌چسب با صدای مرتضایی. تمام شدن نماز و خوراکی‌هایی که بالاخره از یک‌جایی می‌رسید؛ خرمایی یا شیرینیی. سرما و حوصله خطبه بعد نماز رو نداشتن. اصرار مرتضایی که نشستن تاپایان خطبه‌ها جزء نمازه! تحمل زورکی خطبه اول و دیدن مردم در حال ‌رفتن. کوتاه‌اومدن هر ساله پدر و راه‌افتادن به سمت درخروجی. گوش‌دادن خطبه دوم و دعا دعا کردن که زودی به حرف‌های سیاسی برسه! بعد تو دل(!) بدوبیراه‌گفتن که چرا این‌جوری گفت و … . خرید از دست‌فروش‌ها و گاهی پیاده رفتن روی پل سید‌خندان و دنبال اتوبوس دویدن! رقابت هرساله برای زودتر رسیدن به ماشین. تو راه خونه نون بربری داغ و حلیم خریدن و خوردن صبحانه مفصل بعد از یک‌ماه و نهایتا گرفتن زورکی عیدی!

الان می‌فهمم که مراسم لذت‌بخشی بود. فکر کنم الان هم که جزء دسته هفتم این نوشته محسوب می‌شم بازم اگر ایران بودم به نماز می‌رفتم.

هنوزهم این دعا حال خاصی به من می‌دهد. می‌فهمم که چیست. می‌فهمم که ماجرا به ذهن و روانم برمی‌گردد و دیگر اسم این لحظات را تجربه شخصی مذهبی نمی‌گذارم و البته آن‌قدر بزرگ شده‌ام که بگذارم لذت این لحظات در وجودم پخش شود. چونان مستی که می‌داند که این مستی‌است ولی به لذت لحظه می‌ارزد اگر اندازه نگه‌دارد!

پی‌نوشت- دعا با این شروع می‌شود : اَللّهُمَّ اَهْلَ الْكِبْرِياَّءِ وَالْعَظَمَةِ وَاَهْلَ الْجُودِ وَالْجَبَرُوتِ وَاَهْلَ الْعَفْوِ وَالرَّحْمَةِ وَاَهْلَ التَّقْوى وَالْمَغْفِرَةِ …