اگرکسی از من بپرسد که این‌ور دنیا چرا پیشرفت کرده فورا پاسخ می‌دهم به دلیل دیدن جزئیات!

چیزی که من نه یادگرفته‌ام نه چندان علاقه‌ای به آن دارم. دنیا برای من مثل صفحه یک روزنامه است که متن‌های آن همه مثل هم و یک سری علامات سیاه هستند اندازه و جای آن‌ها مهم است و نه محتوای آن‌ها!

ولی این‌جا دچار بد مخمصه‌ای شده‌ام، همه چیز یعنی جزئیات. بدترین آن یادگیری زبان است. اصلا ادبیات یعنی ریزشدن در کلمات! این فقط در ادبیات نیست، کمال هرچیز با نگاه جزئی بدست می‌آید. هر علم در کلیات ساده است. ولی مهم کلیات نیست مهم جزییات است. دکترا به کلیات نمی‌دهند. دیگر حتی عنوان رساله‌های دکترا را شاید معدود افرادی بفهمند. پیشرفت‌ها جزئی است. با یک چیز جزئی یک چیزی محبوب می‌شود و یا از چشم می‌افتد. و …

مشکل اصلی من این است که هنوز برایم پرداختن به جزئیات هم حوصله می‌خواهد و هم دقت و تمرکز! و مهمتر‌از همه ایمان به درستی راه! من نسبی‌گرایی را خوب آموخته‌ام ولی هیچ کس به من نگفت که نسبی‌شدن باید با چیز‌های دیگری همراه شود وگرنه نابود کننده است.

پشیمان نیستم ولی به سختی و با جان کندن در حال آموختنم. هر بیشتر می‌‌آموزم بیشتر می‌فهمم که باید مانند مسخ‌شدگان یاد بگیرم پرداختن به جزییات تنها راه پیشرفت در این عالم شده‌است. گاهی هول برم می‌دارد که نکند وقتی، مرا بالا ببرند و همانند دوربین که از زمین به سرعت دور می‌شود وضع خودم روی زمین را ببینم. در حال کاری در ابعاد میکرو در دنیایی در ابعاد ماکرو!

پی‌نوشت اول – دوستی دارم که با او‌بودن به دلیل دوری چند ماهی‌است غیرممکن شده‌است. اگر بود مرا یاد مورچه‌ها می‌انداخت که چه با سختی یک دانه را جابجا می‌کنند.بدون توجه به عمق کوچک‌بودن کارشان!

پی‌نوشت دوم – عمیقا می‌فهمم که باید یاد بگیرم و آرام بگیرم که همین است و چه چاره؟ اقلا از تکان دادن همان یک دانه لذت ببر!

سئوال – آیا اگر آن مورچه عمق میکرو بودن کارش را بفهمد دیگر می‌تواند آن را انجام بدهد؟

پاسخ – اگر بستگانش گرسنه باشند مجبور است! و اگر عاقل باشد اگرچه که ازجابجا کردن دانه لذت نخواهد برد، از سیرشدن بستگان آرام خواهد شد!

آدم بزرگ‌های کمی را می‌شناسم که چندان درکشان کنم. می‌دانم خودم دیگر یک ” آدم بزرگ” حساب می‌شوم، ولی کمی صبر کنید!

اول – من به طرز عجیبی در خیلی از موضوعات “نه‌این، نه‌آن” و یا “هم‌این، هم‌آن” حساب می‌شوم. یکی از این موضوعات آدم بزرگ‌شدن یا نشدن است. دیگری مذهبی‌بودن یا نبودن و عجیب‌ترین آن مرد بودن یا زن بودن است! سخت است که به وسواس، کودک بودنت را نگه‌داری و در همان حال بزرگ ‌شوی. با هر آهی دلت بلرزد. با هر نشانی یادِ گذشته کنی، در عین حال نتوانی کودکانه به سمت آن روی. سخت است دلت یاد سحر کند و بخواهد آن‌چه غریب شده و بی‌تاثیر! سخت است خود را مردی استوار نشان دهی ولی با خودت شکی همیشگی را به دوش بکشی.

فکر کردم که شاید من انسان پیچیده‌ای شده‌ام و شاید نامتوازن، ولی جوابی نمی‌یافتم.

دوم – دوستانی دارم که گاهی به نوشته‌هایشان نگاه می‌کنم و هرچه می‌گذرد درکم از آن‌ها و دنیایشان کم‌تر می‌شود. گرچه باورم نمی‌شود برای خودشان دنیای کودکانه نداشته باشند. ولی نشانی از آن دنیا در نوشته‌هایشان نیست. خیلی جدی هستند. در هر مورد که می‌نویسند جدی و آدم بزرگانه می‌نویسند.

هر وقت نوشته‌هایشان را می‌خوانم فکر می‌کنم ” آیا آن‌ها بزرگ‌تر از آن می‌نمایند که باید یا من کوچک‌تر از آن که شاید!”

سوم – امروز فکر می‌کنم پاسخ سئوالم را یافته ام. هر چه می گذرد مطمئن و خوشحال می‌شوم که نه تنها پیچیده نیستم که تمامی اینها از پیچیده‌گی آن‌ها و سادگی من است ؛ سادگی دوست‌داشتنی کم‌یاب! مانند یک انسان معمولی!

البته نمی‌دانم بعدا چه شود!!

یک‌چیزی پیدا کردم که به خودم تبریک بگم!