بچه که بودیم یکی از بهترین بازیهایمان الاکلنگ بود. آن موقع تنها تفریح بهجز برنامه کودک تلویزیون پارک بود و مهیجترین بازی چند نفره آنهم، همین وسیله دوستداشتنی.
حالا شاید بیست سالی از آن زمان گذشته است ولی هنوز میبینم که محبوبترین بازی روزانهمان همان الاکلنگ قدیمی است البته کمی اوضاع فرق کرده و محدودیتها کمتر شده و امکان بالاتر رفتن فراهم شده. گاهی آسوده آنقدر بالا میرویم که یادمان میرود اگر همبازیمان ناگاه از جا برخیزد معلوم نیست سالم بمانیم!
من اینروزها دنبال بازی جدیدی میگردم که بتوانم با دوستانم همزمان بالا و پایین بروم. نمیدانم شاید پیدا شود شاید هم نه ولی دیگر دلم الاکلنگ نمیخواهد!
پینوشت اول : لطفا کسی من را به این بازی دعوت نکند، اصلا دوستش ندارم.
پینوشت دوم : هنوز کنار زمزمه نتوانستم جایی برای لینک صدا پیدا کنم برای همین اینجا لینک صدای شجریان را میگذارم.( باید روی عنوان آهنگ کلیک کنید!)
does it hurts?
)