اول – دقت کردهاید هر وقت خیالمان راحت شد تازه دردسرهایمان شروع میشود!
این خیال ناراحت هسته اصلی رمز و راز یک رابطه خوب و دوستداشتنی است. در رابطه دو دوست و یا حتی یک زوج مهمترین مشکلات وقتی پیش میآید که یکی از طرفین خیالش راحت میشود و بهاصطلاح خودش را ول میکند. ظاهرا این دنیا و آدمهای آن ظرفیت تحمل ولشدگی دیگران را ندارند.
دوم – دقت کردهاید هر وقت رقیبی از راه میرسد و یا به نحوی احساس خطری شکل میگیرد، رفتار آدمها عمیقا ملایمتر میشود!
شاید بهتر باشد دقتمان بیشتر شود و بدانیم همیشه رقیبی هست گرچه ممکن است نبینیمش. منظورم خیلی یک آدم خاص نیست بیشتر منظورم این است که آنچه در دل آدمها میگذرد خیلی در کنترل ما نیست پس همواره رفتار با دقت و وسواس بهتر است.
این دو نکته را جهت یادآوری به خودم نوشتم. گاهی گوشه کاغذی چیزی برای عبرت مینوشتم، دیدم اینجا بنویسم شاید در رستگاریتان شریک شوم!!
خیلی این پست به جا و درست بود. تا حالا این واقعیت رو به صورت ِ نوشته نخونده بودم…اون چه که در دل ِ آدم ها می گذره واقعاً در کنترل ِ ما نیست و عمیقاً ملایم شدن ِ رفتار به هنگام ِ احساس ِ خطر که در همه ی ِ رده های ِ سنی و دوستی وجود داره!