آدم‌ها سه نوعند

گروه اول ازدواج را قراری دائمی می‌نامند که هیچ کس حتی دو طرف نمی‌توانند آن را بهم بزنند.

گروه دوم آن را فقط در صورت توافق دو طرف قابل اتمام می‌دانند

و گروه سوم تمایل یک طرف به اتمام رابطه را کافی می‌دانند.

و چه باعث حیرتند دو گروه اول؛ ازدواج تمام شده است در لحظه‌ای که یک نفر به اتمامش رسید و چه بدبخت است زن یا مردی که بخواهد به زورِ “دائمی‌دانستن” آن را حفظ کند.

شک ندارم که برابری مرد و زن حاصل نمی‌شود جز با ورود و خروج آزادانه انسان‌ها به ازدواج. و به آن رابطه فکر می‌کنم که هر دو طرف در هر لحظه یکدیگر را برای ادامه زندگی انتخاب می‌کنند شاید گاهی با نمره بیست گاهی با نمره کمتر!

به جای این‌که بیاندیشیم چرا کسی به خروج از این رابطه فکر می‌کند می‌اندیشیم که او چه خودخواه و نامرد است و جالب است که همیشه هم جواب‌هایمان برای این چرا یکی است. خوشی زیر دل مرد زده یا هوس دیگری کرده. چرا فکر می‌کنیم که همیشه یک هوس می‌تواند رابطه انسانی را از بین ببرد. هیچ حقی برای او قائل نیستیم و او را مجبور می‌دانیم به ادامه چیزی که نمی‌خواهد.

بارها شنیده‌ام که با استهزاء از غربیان یاد کرده‌ایم که بعد از بچه‌دار شدن ازدواج می‌کنند و ندیده‌ایم که اینان ازدواج را آخرین مرحله صمیمی شدن می‌انگارند و ما اولین قدم.

مشکل زنان ما با اجبار مردان به ادامه زندگی حل نمی‌شود که با توانمند شدن خودشان حل می‌شود. زنان ما بیش و پیش از این که از “زن” نامیده شدن خود برنجند باید یاد بگیرند که خودشان به خودشان احترام بگذارند و به هیچ‌وجه حاضر به زندگی اجبارانه با کسی که دوستشان ندارد نشوند.

ازدواج مگر چیست؟

آیا ازدواج جز زندگی دونفره با انتخاب لحظه به لحظه دونفره است؟

پس چرا اصلا ذره‌ای شک به خودمان راه می‌دهیم که مثل سومین گروه فکر کنیم.

البته ماجرا زن در ایران پیچیده‌تر است؛ که در ایران هزاران مشکل جانبی وجود دارد مثل کار زن و …

گاهی زنان روشن‌فکر ما حتی وقتی استقلال مالی دارند و حتی وقتی در ایران نیستند حاضرند در رابطه یک طرفه باقی بمانند و اسم جداشدن را تحمل نکنند.

من از این موضوع حیرت می‌کنم.

پی‌نوشت – این چند جمله ناپیوسته حاصل بحث من با دو دوست مهربانم در شبی تلخ بود. من به آن دختر که تمام سختی جدایی را تحمل می‌کند و تمام تلاشش را برای ادامه زندگی در بهترین شرایط به کار می‌بندد درود می‌فرستم بداند که من خیلی بیش از قبل دوستش دارم زیرا که در حال حل معمای سختی است که هر کسی جرات حلش را ندارد و گاهی دختران دیگر در شرایط او حاضرند همه شخصیتشان را بدهند و وارد حل این معما نشوند!

آن پسر هم بداند که من ممکن است با تجربه‌هایی که دارم راه دیگری برای مشکلم انتخاب می‌کردم ولی به راه و انتخاب او هم احترام می‌گذارم و او را قاتل نمی‌دانم!

و البته آن پسر و دختر بدانند که من امید دارم که دوباره – البته حالا با شناخت بیشتر- تصمیم بگیرند که با هم باشند که البته این یک تصمیم جدید و دونفره است اگر گرفته شود. و اگر گرفته شود دیگر حاصل شعور و تجربه است و احترام برانگیزتر از بار اول

جهت اطلاع تا این لحظه من و همسرم در صلح و آرامش هستیم و با دعای خیر شما خوانندگان خواهیم بود و این ماجرا به ما مربوط نیست.

تکمله – فکر کنم واضح است که این وبلاگ به روزهای آخر خود نزدیک می‌شود. اگر جای دیگری نوشتم خبر می‌دهم تا ببینم چه بر من بگذرد.

گفتاری از عزت‌الله فولادوند با عنوان  نباید دچار دلتنگی و سرخوردگی شویم اگر…

ما جهان سومی هستیم، فرهنگمان از قافله عقب افتاده است، استادانمان کتاب نمی خوانند و وقتی از واژه فارغ التحصیل استفاده می کنیم، به واقع می پنداریم که از تحصیل فارغ شده ایم و دلیلی برای خواندن وجود ندارد.

این مسئله آینده ماست و اگر قرار است به جامعه مان نگاهی خریدارانه داشته باشیم، باید به مظاهر فساد و انحطاط توجه کنیم. یکی از مظاهر فساد و حقارت که از بالا به پایین منتقل می شود، بحث ابتذال زبان است. این یکی از پیامدهایی است که ما نیز دچارش هستیم. شاید اگر روزی دموکراتیک شویم، این زبان هم درست شود. به عنوان یک فرد دیده ایم که همه جا در ادارات و سازمان ها ما را با ضمیر “تو” و افعالی چون “برو”، “بشین”، “فردا بیا” و… خطاب می کنند. گویی بساط دوم شخص جمع تقریبا جمع شده و همه، ما را با صیغه مفرد صدا می کنند. کسی که ما را با این لحن و دیگران را نیز از طریق تریبون ها با همین لحن خطاب می کند، به زبان عامه حرف می زند. این زبان، زبان مردم است و گویای ادبیات رایج در جامعه. 

متن کامل مقاله (بسیار خواندنی)

پی‌نوشت – من شهادت می‌دهم که در ادارات و حتی مغازه‌ها در این شهر کوچک فرانسه حتی یک‌بار هم کسی با ضمیر مفرد با من صحبت نکرد. گرچه شاید مهم به نظر نیاید ولی من بارها حس کرده‌ام که همین نکته کوچکِ زبانی چه احترام‌ دوطرفه‌ای را بین مردم برقرار کرده است. و البته بالعکس بین دوستان یا در خانواده استفاده از ضمیر جمع در فرانسه خنده‌دار است و همین مفرد گویی صمیمیت دلچسبی پدیدآورده است.